Arda çok akıllı ama hiç çalışmıyor

Pazar, Akşam

Hiç şöyle bir şey yaşadınız mı, Arda çok akıllı ama hiç çalışmıyor, hiç gayret etmiyor, çok asi, inadı inat, taktı mı takıyor, ama çok akıllı, çok potansiyelli. Her şey onun iyiliği için.

Ben “her şey senin iyiliğin için” cümlesiyle herhangi birine iyi gelen bir şey olduğunu pek hatırlamıyorum.

İlkokulda bir öğretmenimiz vardı, ben derste uyuyorum diye bana herkesin içinde bağırırdı, beni aşağılardı, ben, o ana tepki versem de, bir sebepten bu görülme hali hoşuma bile giderdi, oğlu bizden bir ya da iki yaş büyük bir kadın, küçücük bir boyu ve büyük havaları vardı, dev gibi bir ego, dünyadaki her şeyi biliyormuş da, sanki, biz ondan ders aldığımız için, dünyanın en şanslı insanlarıymışız da, sanki okulun parasını ödemiyormuşuz, o da okuldan maaş almıyormuş gibi, sanki bir süper starın konserindeyiz, ona para veriyoruz sanki, onu görmeye gelmişiz hepimiz, çikolatalı sütlerimizi, soğuk havada sümüklü sümüklü top peşinde koşturmamızı, beyin yıkayan, istihbarat onaylı, çizgi filmlerimizi bırakmışız da, bu küçücük kadının küçücük ve ezik oğlunun ne kadar çalışkan olduğunu dinlemeye, bu küçücük kadının küçücük ve ezik oğlunun ne kadar çalışkan olduğundan ötürü elde ettiği başarıları dinlemeye, bu dev egoyu, öyle ki, küçük ve zavallı, uykusuz kalmış bir ilkokul öğrencisine, avazı çıkana kadar bağırabilecek bir kendini bilmezliği de yanında taşıyıp bunu kendine hak görebiliyor, küçücük çocuklardan ne istiyorsunuz ya, sizin alçaklıklarınızla büyümek zorunda mı bu öğrenciler, sizin adam kayırmalarınızla, sizin dar dünyalarınızla mı büyümek zorunda bu öğrenciler, herkes de diyor ki, ne yapsaydık, elimizden gelen buydu, elimizden gelen buydu, okula soruyoruz, elimizden gelen buydu, ailelere dönüyoruz, elimizden gelen buydu, sadece çocuklar ve gençler gümbürtüye gidiyor bu dünyada sanırım, herkes, büyüyünce, çocuklardan ve gençlerden intikam alıyor, sanki, biz çektik, sıra sizde, hayat zor, hayat böyle bir yer değil, çalışmadan olmaz, senin aşağılık tavrını, daracık dünyanı, küçücük, toz tanesi bilgini, ilgim çekmiyor diye, esniyorum diye, ben mi suçluyum, evet, belli ki, bu kadar zaman sonra bile, bunu taktığım için, ben suçluyum. Zannetmiyorum.

En azından, böyle hissederek büyüdüm, büyüdük, hepimiz, zart jenerasyonu, zurt jenerasyonu, fark etmez, okulun, bu dünyada, herhangi bir kişiye kattıkları, ondan aldıklarını, ondan götürdüklerini geçer mi, fark etmez, asla sıfırdan büyük olmaz, okuldaki çevre iyidir, eğitim kötüdür, eğitim iyidir, çevre şeytandır, yemekler iyidir, hocalar zebanidir, şartlar iyidir, hava kötüdür, muhakkak bir şeyler kötüdür. Formel eğitimle ilgili, akademiyle ilgili, hiçbir şey iyi olamaz.

Yazık değil mi bu çocuklara, elli küsur yaşında biri, diyelim, küçücük çocuklara ne öğretebilir, onların dilinden, ne kadar anlayabilir. Çoluğu çocuğu bıraksanız, okumayı da, yazmayı da, çarpım tablosunu da, başka dilleri de, kendi kendine öğrenir zaten, bu nasıl bir çiledir.

Çok potansiyelli, çok akıllı, ama hiç çalışmıyor. Evet, çalışmayacağım, çalışmamaya da devam edeceğim, ve buna rağmen, tüm bu akılsızlıklara rağmen, ben yaşamın keyfini süreceğim, sağlıklı olacağım, uykumu alacağım, bana iyi gelmeyen şeylere, bana iyi gelecek şeylermiş gibi davranmayı bırakıp, şu an kendimi mahvedeyim, sonra, zaten, günlük güneşlik, safsatasından özgür bir yaşam süreceğim.

Sonrası güzel, diye yaşamış kim varsa, kuyuda, dibinde, yardım bekliyor. Farkında mısınız?

Ben şunu söyleyebilmek isterdim, aileme, hocalarıma, hatta belki, arkadaşlarıma, ilişkilerime, büyük bir rahatlıkla, kaşım bile, milim oynamadan, sizin beklentiniz bunlar olabilir, ben bu beklentilerinizi görüyorum, fakat kabul etmiyorum, bana uygun bulmuyorum, ileride bana uygun olacak şeyleri bana şu an önerme ileri görüşlülüğüne sahipseniz de, sizi tebrik ediyorum, gönülden tebrik ediyorum, ama ben bunu yemiyorum, ben sizin projeniz değilim, ben sizin hevesleriniz değilim, ben sizin hüsranınız değilim, ben sizin oyuncağınız değilim, ben sizin oyuncağınız değilim, ben, sizin, oyuncağınız, değilim, ben ne yapmak istiyorsam, onu yapacağım, nelere odaklanmak istiyorsam, onlara odaklanacağım, nelerle ilgilenmek istiyorsam, onlarla ilgileneceğim, deneyeceğim, fırsatım yoksa, fırsat yaratacağım, üzüleceksem, üzüleceğim, darılacaksam, darılacağım, içerleyeceksem, içerleyeceğim, ve tüm bunları yaşadıktan sonra, tüm bunları yaşamış olmanın deneyimiyle, neyin mantıklı, neyin mantıksız olduğuna, neyin benim için olduğuna, neyin benim için olmadığına, neyin benim iyiliğim için olduğuna, neyin benim iyiliğim için olmadığına, ben, karar vereceğim, buna hakkım olmadığını, hiçbir zaman düşünmeyeceğim, buna layık olmadığımı, hiçbir zaman düşünmeyeceğim, bu benim hayatımsa, söz hakkı da benimdir, ben sırf birileri beni görsün diye, sırf birilerinin gözünde değerli olayım diye, kendi isteklerimden vazgeçip, kendi merakımdan vazgeçip, kendi aklımdan vazgeçip, kendi görüşlerimden vazgeçip, kendi deneyimimden vazgeçip, sırf beni görün diye, sırf ben değerli görüneyim diye, kendime değil, size, bu saçmalığa ortak olmayacağım, benim söyleyeceklerimi dinlemeyecekseniz, benim neye ilgim olduğunu merak etmiyorsanız, benim aklımdakileri tahmin edemiyorsanız, niye konuşuyoruz biz, ben susayım, siz bana ne söylemem gerekiyorsa, yazın bir kağıda, verin elime, ben onları söyleyeyim, benim mutsuz olmam mı sizi mutlu edecek, benim mutsuz olmam, sırf ileride bir şeyler iyi olacak diye, sırf siz daracık görüşünüzle, minnacık aklınızla, ileride bir şeylerin iyi olacağını düşündünüz, buna tutundunuz, buna inandınız diye, sırf sizin gönlünüz olsun diye, ben aklımdakilerden vazgeçeceğim, öyle mi, ben şu an mutsuz olabilirim, bunda hiçbir problem yok, çünkü sizin görüşlerinize göre (hiç önemsemediğim görüşler) ileride bir şeyler iyi olacak, dolayısıyla, şu an mutsuz olmamın hiçbir önemi yok, ve siz bu durumdan razısınız, öyle mi?

Manyak mısınız lan siz? Delirdiniz mi?

Burada sevecek bir şey var mı bilemiyorum, eminim vardır, şu an göremiyorum.

Şu olabilir, “aynısını yaşayan milyonlarca kişinin söyleyemediklerini söylüyorum” ya da biraz daha “aynısını yaşayan milyonlarca kişinin adını koyamadıklarını, dilin içine sıkıştırıyorum” beraber iyileşiyoruz işte, daha ne? İnsanlar da bir oh çekiyordur belki, ben yazayım da, gerisi önemli değil.

Bir de, şunu söylemeden gitmek istemiyorum, biz potansiyelliyiz, bu insanların söylediklerine göre, harika, peki şu aklımızdan hiç geçiyor mu, bu insanlar kim ki, bizim potansiyelli olup olmadığımızı bize bildirme cüretini kendilerinde buluyorlar? Bizim potansiyelimizi gördüklerine göre, onlar da “potansiyel gören” olarak mı görülmek istiyorlar? Bize “keşke biraz çalışsan, yetenek bir yere kadar, çalışmak her engeli kaldırır” diyen yeteneksizlerin, kendi içlerini rahatlatmak isteyen, ibreyi kendilerine çevirmek isteyen, görülmek için ellerinden ne gelirse verecek olanların, yine, devran döndüğü için, görülmediğini hisseden, görülmediğini hissettiği için görünmez olmayı bile kabul eden, sinir sistemi yanmış, ne yapacağını şaşırmış, her duyguyu içine atmış, milyonlarca çocuğun, milyonlarca gencin, ne kadar potansiyelli olduğunu, siz mi bileceksiniz, ve, bunu bir statüye bağlayacaksınız, bundan para kazanacaksınız, bundan hayat kuracaksınız öyle mi?

Yok, daha bitirmedim. Burada sevecek şeyler de vardır elbet, daha görülecek hesabımız var. Sonra severim.

Hep şu var, hiçbir şey için geç değil, evet hiçbir şey için geç değil, ama ben yirmi yıl önce, üzerimde hiçbir beklenti olmadan, hiçbir beklentinin altında ezilmeden, ben senden ne bekledim ki, diyerek, üzerime yeni bir beklentini attığını fark bile etmeyen insanlara, iyi ki vardınız, iyi ki bu çileyi çektim, nasıl diyebilirim ki, bununla nasıl barışabilirim, diye soranlarınız varsa, işte, böyle, geç kalmış hissederek de olsa, geç kaldığımızdan emin olarak bile olsa, yine de, tüm bu “iyiliklere” ve (zaten) geri kalan tüm kötülüklere rağmen, kelime bu, rağmen, iyiliğimizi isteyen idealist eğitimcilere rağmen, savaşlara, katliamlara rağmen, sıkıntılara, problemlere, türlü deneyime rağmen, insan, içinden geçen bir şeyi yapma cüretini gösterdiğinde, orada tüm zamanlara yetecek bir ışık vardır. Tüm zamanlara, tüm olasılıklara, her şeyi yerinden oynatacak bir ışık. Umut, ümit, neşe, coşku, ne boksa. O ışık işte, hiçbir şey için geç değil cümlesine, siktir çekmek yerine, evet, gerçekten hiçbir şey için geç değilmiş, dedirten, Gabor Mate gibi, yetmiş yaşındayım, geçen gün bir kasiyere inanılmaz sinirlendim, çünkü küçükken görülmemiş bir çocuktum, gibi enteresan bahanelerin arkasına da sığınmamayı keşfedip de, işte, bu kelimeleri yazmak, bu adımı atmak, bunu kendim için yaptım, diyebilmek, bu zamana kadar, içime attığım, sustuğum, kafamı çevirdiğim, uyum sağlamak zorunluluğu hissettiğim, koşmak isterken, beni geri çeken, ne varsa, hiçbirini önemsemeden, bakın, önemsemeden, çünkü onlara karşı bir şey yaparsak, orada ışık yok, onları yerersek, orada ışık yok, onları şeytanlaştırırsak, orada ışık yok, orada, orada olan tek şey, kendimizden vermek, küçülmek, “sen benden güçlüsün” demek, ve tüm hayat boyunca, bu pişmanlığı, bu güçsüzlüğü, bu yarımlığı taşımak, ama bakın, bakın, bir kişi bile okusa, diyerek bunları yazmak bile, bir görülme açlığı, kendimiz için yapacağız, yaşadıklarımıza rağmen yapacağız, yaşadıklarımızla beraber yapacağız, içimizden taşan neyse, onu, kaç yaşındaysak, neredeyse, imkanlar her neyse, içimizden geçenler her neyse, korkularımızla, kaygılarımızla, kırgınlıklarımızla, öfkemizle, neşemizle, sevincimizle, coşkumuzla, umudumuzla, ümidimizle (ikisi farklı şeyler), büyük bir gayretle, kendimizi parçalayarak değil, dişimizi sıkarak, çabalayarak değil, ama büyük bir gayretle (çaba ve gayret farklı şeyler), görebiliyor muyuz, bunun ne büyük bir ışık olduğunu, görebiliyor muyuz, bunu, yapmamız gereken şey, her neyse, kendimiz için, kendi geçmişimiz için, kendi geleceğimiz için, kendimiz için, şu an için, şu anın kokusunu alarak, şu anın doğrultusunu sezerek, şu anın uzamda kapladığı alanı duyumsayarak, ne yapmamız gerekiyorsa, yaptığımızda, bu ışık, dünyalara, galaksilere, tüm yaratıma bedel, işte bu, mistik deneyimin, deneyimlendiği yer.

Farkında mıyız, tüm bu saçmalıkların, iyi ya da kötü, saçmalıkların, en nihayetinde, biz kendimizden taşan ne, bulalım, ve kendimizden taşan ne, yapalım, diye?

İşte, bu sevilir, küçücük, ne idiği belirsiz, ilkokul öğretmenimi de, ezik oğlunu da, seviyorum. Çünkü, sebebinizi görüyorum. Sebep hep sonradan ortaya çıkıyor, ve, farkındaysak, hep çoğul. Bir, sebep bulmak, bir, sebep aramak, zor. Zor deneyim. Ama işte, (ama kendinden öncesini siler derler), tekrar edeyim, burada sevecek, ne çok şey varmış.

Babam, evlendiğimin günün sonrasındaki akşam yemeğinde, kendisine yönelen, müthiş bir evlat yetiştirmişsiniz, cümlesine, şöyle bir cevap verdi, Arda, hep kendini yetiştirdi, biz hiç karışmadık, o kendi gördü, kendi denedi, kendi çıkarımlarda bulundu, evet, işte bu, ben hiç böyle düşünmemiştim, ben hep bu farkındalıkları başkalarına atfetmeyi uygun bulmuştum, çünkü görülmeyi bekliyordum, insan, içinden taşan şeyi, kendisine verdiği bir söz gibi görür, ve yine, sadece veya önce, kendisi için yaptığında, elbette, Arda, hep kendini yetiştirdi, işte bu an için. Bu ışığın tarifi yok. Bu ışık, benzersiz olduğu kadar, herkesdekinden. Herkesin ışığı, her yerin aydınlanması için, ne kadar gerekli, görebiliyor muyuz? Bu sevilmez mi?