Benim küçük karanlık çağım

Pazartesi, Gece

Kendimi şöyle bulduğum anlar hala var, (bunu anlatmaktan da çekindiğim söylenemez), öyle bir şey ki, bir an, birkaç gelişme, birkaç cümle, bana şunları dedirtebiliyor, birkaç saniyeliğine bile olsa bu durum, sonra geçse de, dedirtebilmesi şaşırttığı kadar ilgimi de çekiyor, yine ne oluyoruz diyesim geliyor.

Ben, söz dinleseymişim, herkesin istediğini yapsaymışım, herkesin bana biçtiği hayatı görseymişim, onaylasaymışım, tamam ya deseymişim, tamam, siz kazandınız, ben savaşmıyorum, onları mı giyeyim, olur giyerim, onları mı yiyeyim, olur yiyeyim, yemeyeyim mi, olur, yemeyeyim, şunlarla mı takılayım, olur, şuralara mı gideyim, olur, gideyim, şöyle hobilerim mi olsun, olur, güzel hobilermiş, şöyle mi konuşayım, olur, elbette, bu kadar kendimi kapatmayayım mı, dış dünyaya, olur, kapatmayayım, bu kadar kendimi açmayayım mı, dış dünyaya, olur, açmayayım, dövme yaptırmayayım, olur, yaptırmayayım, derslerime çalışayım, olur, çalışayım, güzel sözlerle, güzel müziklerle, güzel arkadaşlıklarla, keyfini de sürmeyeyim belki, ama, önüme verildi ya işte, dediniz ya işte, doğrusu bu diye, doğrusunu yapayım, doğrusunu yapıyorum işte, nesini beğenmiyorsunuz, ne diyorsanız onu yapıyorum, yine mi olmadı, yine olmadı, yine beceremedim, yazık bana, acıyın bana, yok, abarttım yine, olur, abartmayayım, haklısınız, ağlayacak bir şey de pek yok, abartıyorum, haklısınız, abartmayı çok seviyorum, haklısınız, tamam, ilaç mı içeyim, olur içeyim, okulumu mu bitireyim, olur, bitireyim, işe mi gireyim, olur, hı, olmaz mı, önce yüksek lisans mı, olur, önce yüksek lisans, biraz para mı kazansam acaba, evet mi, hayır mı, gerek yok mu, emin misiniz ya, peki öyleyse, yüksek lisans mı, son karar mı, kararınızdan dönebilir misiniz, tamam, ben bekliyorum öyleyse, spora o kadar gitmeyeyim mi, tamam, gitmeyeyim, takviyeleri abartmayayım mı, tamam, abartmayayım, ders mi çalışayım, tamam, çalışayım, biraz sosyalleşeyim mi, çok mu içime kapandım, haklısınız, ben sosyalleşiyorum, çok mu abarttım, tamam, içime kapanıyorum, evleneyim mi, emin misiniz, peki öyleyse, evleneyim, peki, kiminle, ben nereden bileyim kiminle, sizce, tamam, haklısınız, bence de güzel, evet, gerçekten, neşeli mi olayım, nasıl yani, mutsuz muyum mu, o ne demek?

Bazı dönemeçleri net hatırlıyorum zannediyordum, bulanıklaşmış, antidepresanı yutmadığım gün, o kızdan durduk yere ayrıldığım gün, kendime kıymaktan vazgeçtiğim gün, okulu bitirmeyeceğime karar verdiğim gün, spora gitmek istemeye istemeye de olsa gitmeyi seçtiğim gün, spora gitmek istediğim ama artık iyi bir vücudum olmadığı için gitmekten utandığım, gitmekten vazgeçtiğim gün, kimsenin beni tanımadığı bir yere gitmek istediğim ama gitmediğim gün, kendimi değersizleştirdiğim gün, bir başkasının beni benden daha iyi bildiğine ikna olduğum gün, bir daha konuşmayacağım dediğim gün, günler, ve yine, ve yine, geri basmalarım, bilmediğim cennet değil, bildiğim cehennemlerim, çok kötü olduğuma emin olmak için, beni herkesin görebileceği bir yerde kötü olmak için, gittiğim yerler, bir sürü garip yer, virgüllerim.

Ne çok değişiyor her şey, ne güzel, ne mutlu. Birkaç kadeh viski, belirli belirsiz bir mide bulantısı, kendi kendimi içine soktuğum bir hüzün, ne garipmiş bunlar, ne kadar uzak geliyor şimdi. Bu yıkık trip, kime ne fayda sağlamış ki?

O dönemlerimi seviyorum ama özlemiyorum. O dönemlerim derken, tutunmayı bıraktığım bir geçmişin yeniden canlanmasını hiç istemeden, sadece bir noktaya parmak basmak için virgül ardına virgül.

O dönemlerim beni ben yaptı gibi bir cüretkarlık da taslamak istemiyorum. En nihayetinde, beni, ben yaptım, ben buldum, ben hatırladım.

Bazen hatırlıyoruz, nal gibi, bağıran bir poster gibi, belki biraz da yırtık, köşelerinden pislenmiş, yapışkanı soyulmuş, ama kendini iyice gösteren bir poster, bu yüzden kendini gösterebiliyor, kendine baktırıyor, yırtılmış ve pis şeyler kendine baktırır çünkü, bilinenin aksine, o yüzden görülmemiş tüm çocuklar, boktan şarkılar dinler ve yırtık pırtık giyinirler.

Çocukluğunda görülmüş bir çocuk, ünlü olmakla uğraşır mıydı, intikam almaktan, duygularını kontrol edemediği için kararlar verip pişman olmaktan, çünkü duygularını kontrol edemiyor, duygularını kontrol edemediği için pişman oluyor, pişman olunca da, eh, duygularını kontrol edemiyor, işte, utanç, utanç, utanç, değer verdiği şeyler hep değişiyor işte, bildiği hayatı yaşıyor, görüldüğü için, önemsemiyor bile, önemsemiyor, deniyor, yanılıyor, önemsemiyor, çalışıyor, çalışmıyor, önemsemiyor, seviliyor, sevilmiyor, önemsemiyor, itiliyor kakılıyor, övülüyor, yere göğe sığdırılamıyor, önemsemiyor, çünkü görülmüş, bunlara ne önem veriyor, ne de, bunları arıyor, bunların peşinden, zamanını, çar, zamanını, çur.

Görülmüş.

İnatla hareket etmiyor, önüne bir engel konduysa, engeli aşmakla, engele kafa atmakla, engelin önünde kendini parçalamakla, uğraşmıyor, engel kalksa da, kalkmasa da, umurunda değil, bir engel olsun, derdi, çünkü, malum, bildiği cehennem, ancak öyle görülüyor.

İçimde, diyeceğim ama, içimde de değil artık, belki eskiden içimde (?) olan bir şey, bu sefer de nesneleşti, psişemde, zihnimde, ruhumda, ne boksa, içimde, ama eskiden, şöyle bir şey vardı, bu ara onu hatırlıyorum, kendi tavırlarımda yakalıyorum, böyle yapmak istiyorum ama yapmıyorum (büyümek böyle bir şey sanırım)

Bir şey istiyorum, istiyorum, istiyorum, olmuyor, ağla, zırla, iste, iste, iste, olmuyor, olmayacak, olmayacağı için, ağla, ağla, ağla, (istemeyi unuttum), oldu, başımın etini yedin madem, al, oldu işte, şimdi de ben istemiyorum.

Özür mü diledim, evet özür diledim mesela, özür diliyorum, üzgünüm, pişmanım, utanıyorum, ve, özür diliyorum, görülmüyorum, ben yokum, özür dilenecek de ne yapmışsam, bir şımarıklıktır, bir telefona dönmemektir, belki sert, haksız bir cümledir, tüm kalbimle özür diliyorum, (duygularımı kontrol edememeye ramak kala), diyorum ki, hatamı anladım, özür diliyorum.

Görülmüyorum.

Yüzüme bile bakılmıyor. Duvar ve ben sanki.

Acısanıza bana ya. Yok. Acımıyorlar, abartıyorum çünkü, olur, abartmayayım.

Diyorum ki kendi kendime, madem öyle, ben bu işi beceremiyorum galiba, bana ne denirse, ben de onu yapayım.

Hem bana ne denirse onu yapmam, hem de bundan keyif almam, mutlu olmam, gülücükler saçmam bekleniyor. Beceremiyorum. Tuvalette otururken dizlerime yumruk attığımı hatırlıyorum. Bunu çok fazla hatırlıyormuşum.

Tuvalette otururken dizlere yumruk atmak şu demek, bağırırsam, tepki çekerim, ağladığım duyulursa, tepki çekerim, odamda olursam, kapımı kapatamam, çünkü gergin ortalık, tepki çekerim, tuvalette otururken dizlere yumruk atmak, en garantisi. Kesinlikle tavsiye etmem.

Şimdi, yenilmiş hissettiğim anlarda, bunu demek işime geliyordu, bir escapism olarak, kendimi yerin dibine sokmayı alışkanlık haline getirmiş, abartma demelere, daha da çıldırmış, fakat söz dinleme uğruna, tuvalete kendimi kilitleyip dizlerimi yumruklayan bir çocuk, bir ergen, bir genç olarak, bu döngüyü fazlasıyla sürdürmüşüm.

Sorumluluk alıp, ok, yapacak bir şey yok, durum bu, diyip, harekete geçmek, hareket etmeye devam etmek, çok zor geliyordu, çünkü attığım adımların hiçbirinden emin değildim, madem bu kadar beğenmiyorsunuz, siz verin bana atmam gereken adımları, da diyemeyecek noktalara, çok sonraları geldim, kesinlikle umursamadığım fikirleri dinlerken, kendimi, zihnimde, bir tuvalete kapattım, ve dizlerimi yumrukladım, gülümsedim ve haklı olabilirsiniz dedim, abartıyorum, olur, abartmayayım.

Sorumluluk almak işini önemsiyorum, ben anlatmayı seviyorum, belki de anlatmamam gerek diyorum, bazen, anlatmayayım abi, hayatımdaki gelişmeleri paylaşmayayım, bu sefer, hiç konuşmuyorum oluyor, hiç konuşmuyormuşum, hiç mutlu değilmişim, biri mutlu değil diye ona kızılır mı ya, kızılıyor işte, mutlu değilim diye, bana kızılıyor, küsülüyor, ben zaten mutsuzum, bıraksanıza yakamı, yok, sen madem mutsuzsun, ben seni yok saymaya, seni görmemeye yeni bir mertebe ekleyeyim.

Sonra, gençliğimde, bu bireysel sorunların sorumluluğunu tamamen reddetmekte bir çıkar yol bulan, her şeyin aslında toplumsal olduğuna ikna olmuş birileriyle, bir süre beraberdim. Her şey toplumsal. Her şey yanlış. Herkes ahmak. Harika duyuluyordu. Tam bana göre bir yer. Kendimden kaçmak, her şeyi boklamak, tam ben işte, kendimi tuvalete kapatıp dizlerimi yumruklamama gerek yok, toplumsal çünkü. Ama bireysel üzüntülere de yer yok burada, bireysel sevinçlere de, her şey toplumsal çünkü. Ben kaçıyorum, kendinize iyi bakın.

Kendim için yapmayı unuttuğum şeyleri, kendim için yapmayı hatırlayarak yapmak. Bunun üzerindeyim birkaç yıldır. Gençliğimi seviyorum. Hüzün, utanç, pişmanlık, acı dolu gibi gözükse de, gençliğimi seviyorum. Çocukluğumu da.

Seçimlerimi de.

Geçmişe dönüp durmak, bir savunma mekanizması, bir kaçış stratejisi. Oradan dönüş de, çıkış da yok. Şimdiye, ve belki de, biraz ileriye bakarak. Geri geri yüzsen de ileri gidiyorsun, eninde sonunda, öyledir herhalde.

Ben bozuk muymuşum acaba, acılarımı göstererek, başkalarından vicdan bekleyerek, abartarak (tamam, abartmayayım), ne günlermiş ya.

Mesela, kendim için yazdığımı unuttukça, bir kitap, ticari bir nesneye dönüştükçe, her zaman, önce, kendimi anneme kanıtlamaya çalışırken buluyorum, ya da babama, bunu da bilmiyorum. Bak, ben yaptım, diyebilmek için, görülürüm belki diye, niye görülmediğime bu kadar takıksam. Takılı kalmışım, görülmemekle bozmuşum, abartıyorum ya (olur, abartmam). Bir kitap, ticari bir nesneye, oradan bir sayıya, nümerik bir değere, ciroya, alacağa, vereceğe dönüştükçe de, sinir oluyorum. Lanet etmek, her şeyi yerle bir etmek istiyorum. Lanet edersem de, ortalığın birbirine gireceğini çok iyi bildiğimden, dilimi tutuyorum. Kendimi olağan dışı bir güçle tutuyorum. Burada sevecek ne var, diye sormaya devam edebilmek için. Denediğim ve sevmediğim şeyler oluyor. Denediğim ama sevmediğim şeyi yapmaya devam etmemek için (sırf getirisi iyi diye, sırf geleceği iyi diye, sırf kendimi zorlamam gerektiği, sırf çabalamam gerektiği, kendimi sıkmam gerektiği, ve en kötüsü, bunların hepsini ben, kendi kendime düşünüyorum) kendimi yırtmak istemiyorum çünkü, kendimi yırtınca merhamet görmek, kendimi yırtmayınca da, tembel olmaktan sıkıldım.

Bazen, yaptıklarıma bakıyorum ve hiçbir şey yapmak istemiyorum. Hiçbir şey. Bu beyaz ekran dolsun, kitaplarımı okuyayım, içimden geçenleri paylaşayım, yazayım ve anlatayım, güzel yürüyüşlere gideyim, eşimle hayal kurayım, ona daha çok sarılayım, gökyüzünü izleyeyim, spora gideyim, kendime iyi bakayım, bu kadar naif ve sarsılmazken, bir kurt düşüyor içime, kitaplar ne kadar satıldı, ürünler ne kadar satıldı, yeni şirket, yeni görüntü, yeni plan, oha, çok iyi bir fikrim var aslında, kiminle yapsak, bilmiyorum ya, olur mu dersin, olur olur, bak, mükemmel bir şey, başla, bekle, başla başla, bekle, boşver, hayır başla!

Beni bıraksanız, hiçbirini yapmazdım. Kendi kararım, kendi yolum, dedim de, hepsini, kendimi ispat etmek için yaptım. Kendi kararım, kendi yolum, sayılır mı? Ben hep cevap vermek, hep benzemek istemişken, sayılır mı? Şimdi de, (şimdi bile, bence) başladığım yerdeyim. Başka bir ekran, başka bir koku, ama, işte, tıpatıp aynı yer. Tıpatıp. Elde var sıfır demek istiyorum, öyle olmadığını biliyorum ama elde var sıfır gibi hissediyorum. Kazandığım halde, yenik hissediyorum. Şükrettiğim halde, lanet etmekten kendimi güç bir farkındalıkla geri tutuyorum.

Bence ben başaramadım, anne, baba. Bir süredir başaramıyorum. Başardığımı hissedemiyorum. Tesellilerle kendimi avutamıyorum. Bir cevabım yok, bir sorum da olmayabilir. Ben başaramadım. Bunu kabullenin. (Ben çoktan kabullendim.) Geçmişi değiştiremem. Keşke diyemem. Ama bir bildiğim varsa da, (işte bu, benim kazanımımdır) beni çeken şeylere yüz çeviremem, benden taşanları boşa harcayamam. Buradaki beklenti, ne olduğu belirsiz bir beklentiyse bile. (Eminim kimsenin haberi yoktur, ben yine kendi kendime, abartıyorumdur.)

Ben hayatım boyunca, hiç beklenmedik bir haberi, hiç beklenmedik bir anda, büyük bir heyecan yaratmak için, vermeyi bekledim, bu beklenti, hiç gerçekleşmedi. Hep ertelendi, yan yattı, çamura battı, birileri ekti, birileri saldı, ben ektim, ben saldım, olmadı. Olduğu zamanlarda da, bu kutlanacak, kutlanmaya değecek bir şey değilmiş gibi hissettirdi. Sanki başka şeyler yapmalıydım.

Tüm kazanımlarım, hiçbir şeymiş, benden beklenen kazanımlar, her şeymiş, ve farkındaysak, o kazanımlar, benden beklenmese bile, beni küçültüyor, muş.

Siz söyleseydiniz, de yapsaydım, harfiyen uysaydım, kendi yolumun sorumluluğunu aldım ve başarısız oldum demek yerine, size uydum ve başarısız oldum deseydim keşke. Başarı da, ne demekse.

Ben mutluyum, sağlıklıyım, “keşke şöyle bir şey olsa, ne güzel olurdu” dediğim şeylerin peşindeyim, o kitabı, o ürünü, o teknolojiyi, o fikri, onu aradım, arıyorum, buluyorum da, annem, babam, başarı denklemi girince de, sıçıyorum işte. Belki, kimsenin bana başarısız diyemeceği yeri, yazmayı, bu yüzden seçtim, hoş, orada da, her baskı gözümde büyüyor, bu iyi satmadı, demek ki bilmem ne. Midem bulanıyor. Midem bulanıyor.

Tabii, buradaki anne ve baba, farkında olarak veya olmadan, bir an için bile olsa, anne ve baba yerine koyduğum, herkes için. Çünkü öyledir, bir arkadaşımıza kendimizi ispatlamaya çalışırız. Bir partnere keza. Arkadaşımızın arkadaşlarına. Dünyaya. Dünyadan, uzaya. Paralel realitelere. Evet ya, uzun zamandır, neydi, ah ya, benim küçük karanlık çağım.

Kimseden bir yorum beklemeden, göğsümüzü gere gere, başarılıyım dedikçe, kimin ne dediğinin, ne önemi var, görebiliyor muyuz?

Kendim için yapıyorsam, kendimiz için yapıyorsak, burada da sevecek çok şey vardır elbette!