İstanbul’un enteresan bir manyetizması var, ben İstanbul veya herhangi bir yerin romantizmine girme yaşını geçtiğimi düşünüyorum, ya da bunun yaşla hiçbir ilgisi olmadığına emin olduğumu.
Cümleyi pek kuramadım.
Son iki yıldır, İstanbul için, ıslak bir battaniye, diyorum. Islak bir battaniye, hafif bir rutubet kokusu, çok hafif, öyle hafif ki, bu rutubet mi kokuyor, diye diye, daha çok kokluyor insan, hep koklamak istiyor, ama güzel bir çiçeği koklar gibi değil, umarım kokmuyordur demek ister gibi. Umarım rutubet kokmuyordur, zavallı sayılabilecek bir şekilde ya da kısaca zavallıca. Kokuyor işte, neyi zorluyorsun? Kokuyor, rutubet kokuyor. Yeteri kadar kokmadığı için, her seferinde, acaba kokuyor mu demek gibi bir zavallılık, belki kokmuyordur ya, demek gibi bir zavallılık, biraz zavallı gibi duruyor, biraz zavallıca duruyor. Ama biraz, belki değildir.
Islak bir battaniye, öyle ki, kışın ıslak, yazın battaniye, ikisi de çok kötü, kışın da rutubet, yazın da rutubet, (belki kokmuyordur, bir daha deneyeyim).
İstanbul böyle bir yer artık. Belki rutubet kokmuyordur diye bir şans daha vermek, ve yine, rutubet kokması. Değişen hiçbir şey yokmuş, dedirtmesi, her şeyin değişmesi, her şeyin, ama her şeyin, bir girdabın içinde, bir bataklığın içinde, ya da bir nehrin kıyısında (yukarıda ölüler yakılmış), küller köpürmüş, mis gibi kokmuş, bir nehrin kıyısında.
İçki içmemek, sosyalleşmemek (burada ikisi de olmasa da olur) ile de bağlantısını görüyorum. İstanbul insanı kötüyü düşünmeye, geçmişte kalmaya, kendini uyuşturmaya, hayattan vazgeçmeye, ama yine de, belki biz yanlış düşünmüşüzdür, ve rutubet kokmuyordur, yine koklayalım.
Konunun İstanbul’la alakası yok. Konunun yaşamla da alakası yok. Konunun rutubet ile de alakası olduğunu düşünmüyorum, ama belki de,
Şeylere atıflarımız, şeylere, kişilere, olaylara, durumlara atıflarımız, onlar hakkında tutunduklarımız, tutturduklarımız, inandıklarımız, inanmayı seçtiklerimiz. Öyle ki, inandığımız, inanmayı seçtiğimiz şeyin sorumluluğunu, bütünüyle, bizden dışarıya koymak. Biz inanmadık, sen böyle olduğun için inanmak zorunda kaldık, bu ne kadar zavallı bir şey? Bundan fazlası değil miyiz, görebiliyor muyuz? Burayı da sevebiliyor muyuz?
Kendi atıflarımızı, kendimizi inandırdıklarımızı, görebiliyor muyuz, kendimizin (de) payı olduğunu, bugün bir kahve içmek istemiş, kahve içmek için giyinmiş, hatta ilk giydiklerimizi pek beğenemeyip, başka şeyler denemiş, ama yine de, ilk giydiklerimizin daha iyi hissettirdiğini keşfedip (buna inanıp) üşenmeden, hiç üşenmeden, ilk giydiklerimizi tekrar üzerimize geçirip, dışarı çıkmışsak.
Ve sevdiğimiz herhangi bir kahveciye gitmeyi seçmişsek, hangisi olduğunun önemi de yok, (kahvecilerin hiçbir önemi yok), ve bir kahve söylemişsek, ve her zaman istediğimiz gibi gelmişse, ve hiçbir acele yoksa, kahve içiyorsak, kahvemizi içiyorsak, bunu yapmayı seçiyorsak ve bunu seviyorsak.
Bunu sevdiğimiz için yapıyorsak, sevmeseydik yapmazdıkı biliyorsak, özellikle yapmayabileceğimizi biliyorsak, bir zorundalık yoksa, bir zorundalık varsa da, bunun anlamsızlığını görebiliyorsak, kendi kendimizi inandırdıklarımızı, başkalarının, başka şeylerin, diğerlerinin, bizim dışımızdaki herhangi bir şeyin bizden tüm sorumluluğu alarak, bizi bir şeye inandırması, ve bizim sırf bu sebepten ötürü, kahve içmeyi seçen kişi, üstünü başını seçen kişi, bunu seçemiyor öyle mi?
Cümleyi pek kuramadım. Ama içeriği cuk.
Görebiliyor muyuz? Bıraktığımız sorumluluklarımızı da sevebiliyor muyuz? Sorumluluğu ele almayı, sorumluluğumuzu elimize almayı, sevebilir miyiz? Küçük bir çocuk inadı, küçük bir çocuğun gözünden, küçük bir çocuk gibi, değil de, yetişkin gibi hem de, yetişkin olmayı sevebilir miyiz? Seçim yapmayı sevebilir miyiz? Seçimlerimizin farkında olmayı sevebilir miyiz?
Sorumluluklar, geçmiş, ve inançların bağlantılı olduğunu düşünüyorum. Sorumlulukları da severek, geçmişi de severek, “bize inandırılan” şeylerden de, onlarla savaşmadan, onlara cephe almadan, onlara zorundalıkmış gibi bakmadan, özgürleşebileceğimizi, “bize inandırılan”ların tırnaklarının eriyişini, görebileceğimizi düşünüyorum. “Bize inandırılan”ların içlerini okuyabileceğimizi, aslında, neden bize inandırıldıklarını, neden bizim inanmayı seçtiğimizi reddetmemizi, ve aslında, neden bu olağanüstü farkındalığın, olağanüstü eşzamanlılığın, olağan bir şekilde olageldiğini, fark etmeyi, işte bunu da sevmek.
Küçük inançlardan bahsediyoruz. Birinin yalan söylediğine olan inanç. Birinin iyi niyetli olmadığına dair inanç. Birinin muhakkak başına kötü bir şey geleceğine karşı bir inanç. Birinin köpeklerle olan iletişiminde bir bozukluk olabileceği inancı. Birinin insanları sevmediği inancı. Birinin başarılı bir kariyere, toplantılara katılıp, sadece toplantılara katılıp, birkaç karar verip, ya da vermeyip, toplantıdayken aşağıdan kitap okuması, çünkü çalışmak zorundalığı.
Cümleyi pek kuramadım.
Küçük inançlar.
Değersizim inancı. Eksiğim inancı. Yanlışım inancı. Küçük inançlar. Bunlar hayatımızı etkiliyor, da, küçük bir inanç. Çocukken yaşadıklarımız, hayatımızı etkiler, de, küçük bir inanç. Küçük inançlar. Annemden sevgi göremedim, babamdan ilgi göremedim, de, küçük inançlar. Farkında mıyız, bunlara, tepkiliysek, bunlar bizim için, büyük inançlar, işte o zaman bunlar, bizim hayatımızı yönetiyor, o zaman, sorumluluğu başkalarına atıyoruz, o zaman, burada sevecek ne olabilir ki, diyoruz, saçmaladığımızı düşünüyoruz, kendimizi gerçeklikten, kendimizin, kendi kendimize, inanmak istediği bir gerçeklikten koptuğunu düşünüyoruz, bu koptuğumuzu düşündüğümüz gerçeklik için, tanık topluyoruz, öyle değil mi diyoruz, sence de böyle değil mi diye diye, kendi sorumluluk alamayışımızın içine, başkalarını da dolduruyoruz, bazen onlar daha da gazlıyor, bazen bir onları gazlıyoruz, ve kendi kendimize, kendimizin inandığı, kendimizin inanmak istediği, bir gerçekliğin, herkesin inandığı gerçeklik olduğuna, ya da, herkesin inandığı bir gerçekliğin dışında olduğumuza, ya da, birer dahi, birer alim olduğumuza, çünkü gerçekliğin tam da bizim inat ettiğimiz gibi olması gerektiğinde karar kıldığımıza, çünkü, neyse.
Cümleyi pek kuramadım.
Yapmak zorunda olduklarımız, yapmak zorunda olduğumuzu düşündüklerimiz, hangisi? Yapmak gerekenler, yapmak gerektiğini düşündüklerimiz, hangisi? Yapmak istediklerimiz, yapmak istediğimizi düşündüklerimiz, hangisi?
Ağırlık merkezimiz nerede?
Burada sevecek ne var (ki)? (Çok şey, her şey)