Çok uyudum. Bedenin ne büyük bir bilgeliği var ki, rahatsız olduğunda, seni uyutmaya çalışıyor, ki kendi çözsün her şeyi. Bunu her seferinde ötelediğimiz zaman da, daha girift problemlerle karşılaşabiliyoruz.
Çünkü, sinir sistemi regülasyonu, diye anlatılan şey, her şeyden önce bedenle bedeni kapsamak, “somatik”, bedenle bedene yer açmak, maddi zihin ile “şimdi ne yapmam lazım acaba” demek değil, duyguları zihinselleştirmek değil, böyle bir kelime yok bence, bedeni bedenle bırakmak.
Bir duygusal şok yaşadığımız zaman da, uyumak istiyoruz mesela aslında, yorgun hissediyoruz, bazen bayılıyoruz, beden kendini yatay yapmaya çalışıyor. Beden tamam olduktan sonra değil illa, beden tamam olurken, konu zihni eğitmeye geliyor.
Zihin daima, bir orada, bir burada, olduğunda, beden dil ötesi ve zamansız olduğu için, zihin travmatik bir anı hatırlarken, beden sanki zihnin bulunduğu yerdeyiz, zihnin bulunduğu andayız, zihnin fi tarihinde de olsa, deneyimlediklerini, şimdi tekrar deneyimliyoruz, dolayısıyla, asıl, dolayısıyla, kapan, dolayısıyla, kasıl.
Zihin daima, bir orada, bir burada, olduğunda, beden de, başa sarabiliyor. Hem bedende, hem duygularda, hem düşüncelerde, hem anlam arayışında, ruhta, üstatlaşmak, işte böyle bir süreç. Hepsi iç içe, hiçbiri, bir diğerinden “daha önemli” değil. Hepsinin yeri var, hepimiz için, hepsinde, farklı deneyimler var, farklı üstatlaşma yolları var, hepsinin özünde, çok derin bir sevgi var, mistisizm konuşmaya katıldı.
Ben uzun yıllar diş teli taktım. Hatta şöyle oldu, çok kısa bir süre diş teli takmak için, çok iyi eğitimli bir ortodontiste gittim, götürüldüm. Bu çok kısa bir süre diş teli takma işi, diyelim ki altı ay, olarak belirlendi, çünkü dişlerimdeki “düzensizlik” altı aylık bir süreç talep ediyordu.
Dişlerimin ortodontistle konuştuğunu, ve bir şekilde, bu iyi eğitimli ortodontistin, tanımadığım diş dilini, konuştuğunu, hem de çok iyi konuştuğunu, düşündürttü.
O gün, bir cerrahın, kalple, beyinle, dokularla, hücrelerle konuştuğunu, çünkü onların dilini bildiğini, hepsinin farklı bir dili olduğunu, bir nöroloğun, sinir sisteminin şarkısını duyduğunu, düşündürttü. Boğazı ağrıyan insan, doktora gittiğinde, doktorun, ezberinden şaşmadığı tüm performansının, bir anlamı olduğunu, kulakla, burunla, boğazla konuşabildiğini, bana düşündürttü.
Çocukluk işte. (Bazı böyle doktorlar var, keşke çok olsalar).
Altı aylık, çok iyi eğitimli bir ortodontistin, çok iyi eğitimli köpeği, kobayı, deneği, olma yolculuğum, ergenliğimin girişinde, zannediyorum on bir yaşımda, böylece başlamış bulundu. Bu hikayeyi ne zaman, kendi deneyimimden yola çıkarak anlatsam, annem çok üzülür. Ben senin kötülüğünü istedim sanki, der. Benim iyiliğimin istenmesinin, benim acı çekmeyeceğim anlamına gelmediğini, net öğrendiğim anlardan biridir desem yeridir.
Bu arada, ortodontiste girer girmez, özellikle çocukların da yığıldığı, çocuk ortodontisi üzerine nam salmış bir klinik, bir hekim. Kapıdan girer girmez, bir pano görüyorsunuz, “bu ayın en iyi diş fırçalayanı”. İçimdeki, herkesten iyi olmak istiyorum, ama benden herkesten iyi olmam beklendiği için, bana yönelen herkesten iyi olma beklentisini kesinlikle reddetmek istiyorum, dolayısıyla, içeride bir yerlerde, çok büyük bir savaş veriyorum, hissini dizginleyemiyorum. Öyle bir şey ki, ben herkesin iyi olmasını istiyorum, ama benden herkesten iyi olmam bekleniyor, herkesten iyi olmam neden bekleniyor diye sorulunca, öyle bir şeyin beklenmediğini duyuyorum, tüm yönergeler, tavırlar, cümleler bunu ima ediyor, bazen direktleşiyor, işte, diyorum, sanırım herkesten iyi olmam bekleniyorun sanırımı fazla, ve diyorum ki, herkesten iyi olmam bekleniyor, acaba ben de, kendi kendime, herkesten iyi olmam lazım, mı demeliyim, herkesten iyi olmam gerektiğini kendimden beklemeli miyim, eğer kendimden bunu beklersem, bu dışarıdan gelene, gelmeye devam edeceği kesin, herkesten iyi olmalısın beklentisi, bir nebze azalır mı, soğur mu, soruyorum, herkesten iyi olmam gibi bir beklentisi yokmuş kimsenin, acaba ben mi bunu istiyorum sadece, diyorum, küçücük çocuğum, anlamıyorum, diyorum ki, herkesten iyi olmalıyım, kendimi yiyorum, kendimi bitiriyorum, niye herkesten iyi olmaya çalışıyorsun ki, duyuyorum, nasıl yani ya, diyorum, sen iyi ol istiyorum, duyuyorum, reddetmeyi öğreniyorum, çok kuvvetli hem de, içimdeki, herkesten iyi olmalıyım beklentisi, oraya ekilmiş, oraya ekilmediği iddia ediliyor, ben bunu kendi kendime, daha da büyütüyorum, benim herkesten iyi olmak gibi bir zorunluluğum yok, diyorum, ama içimdeki, ekilmiş, arzu duruyor, bunun için kimseyi suçlamıyorum, onu oraya ben koymadıysam da, konmasına izin verdim, ve onu orada, dışarıdan gelecek beklentilere karşı çıkmak için, hep diri tuttum, neyi reddetmem gerektiğini hatırlamak için, herkesten iyi olmak gibi bir beklentiyi, besledim, suladım, üzerine titredim, kimse bakmıyorken, herkesten iyi olmak istedim, benden, herkesten iyi olmamı bekleyen herkesi, doğduklarına pişman etmek istedim, herkesten iyi olmadığımı gördüğüm her an da, bocaladım, kendimi yedim, kendimi bitirdim, kendime, resmen, zarar verdim, küçücük çocuğum. Herkesten iyi olmalıyım. Herkesten iyi olmalıyım. Bu ayın en iyi diş fırçalayanıymış, kesin geri zekalının tekidir. (Görüyor muyuz?)
Bir hemşire, beni bir lavabo karşısına konumlandırıyor. O kliniğe girdiğim andan itibaren, oranın demirbaşı, malı gibi hissediyorum. Açalım, diyor, içimden, neyi diyorum ama elimde olmayan nedenlerden ötürü kendimi ağzımı açabildiğim kadar açmışken buluyorum. (Bunu ben mi yaptım?) Mürekkep gibi bir şey döküyor, dişlerimin üzerine. Tükürelim, diyor, aynada dişlerime bakıyorum. Garip bir mürekkep. Tükürelim, diyor, tamamen aynı tonda ve yükseklikte, tamamen aynı. Robot gibi. Tükürmek istemiyorum, biraz daha bakmak istiyorum, diyorum içimden, fakat, elimde olmayan nedenlerden ötürü kendimi tükürürken buluyorum. Elime bir diş fırçası, hemşire, kendi hür iradesiyle, fırçanın üzerine çizdiği, florürden göz yakan, diş macunu, fırçalayalım. Mürekkepli dişlerime bakıyorum. Çok garip bir görüntü, biraz daha bu görüntüde kalmak istiyorum, elimde olmayan nedenlerden ötürü kendimi dişlerimi halı fırçalar gibi fırçalarken buluyorum. Mürekkep, iyi fırçaladığım yerleri, iyi fırçalayamadığım yerleri, bana (bize, tüm dünyaya) gösterecek (ifşa edecek) bir diş fırçalama turnusolüymüş.
On bir yılın biriktirdiği tüm hınçla, dişlerimi, yokuşa serilmiş halılar gibi, fırçalıyorum, tüm gücümle, her yönden, florürden gözlerim yanıyor, salyam akıyor, ama ben devam ediyorum, başımda, herkesten iyi olmamı beklediğini düşünebileceğim biri. (Reddediyorum)
Bravo, diyor. Ağzım, çenem, ellerim, köpük içinde. Kafamı kaldırıp, göz göze gelmek istiyorum, çekiniyorum. Ağzını çalkalayabilirsin, yeni bir, bu ayın en iyi diş fırçalayanı,mız var. Göz teması kurmaya cesaret ediyorum. Hemşire, oğluyla gurur duyarken de böyledir heralde, diyorum. Ağzımı çalkalamak yerine, içeri koşup bekleme odasındaki herkesin suratına ağzımdaki köpükleri tükürmek istiyorum ama elimde olmayan nedenlerden ötürü kendimi ağzımı nizami bir şekilde çalkalarken, lavaboyu da temizlerken, buluyorum.
Fotoğrafım çekiliyor. Kötü bir printer sesi. Panodan inen, hayatımda bir daha hiç görmeyeceğim, zavallı çocuğun resmi, ve bu ayın en iyi diş fırçalayanı, bir başka zavallı. Tebrik ediliyorum. Bu ne rezalet, diyorum içimden, bu ayın en iyi sıçanı diye bir yarışma da varsa, orada da iyi performans gösteririm, diyorum. Biraz ayıplanıyor, ama yeni bir statü teslim edildiği için, statüme de hürmeten, çok ileri gidilmiyor.
Aylık kontrollere geleceğim söyleniyor. Tamam diyorum, içimden. Tamam diyor, annem. İlk aylık kontrolde, ki aynı ayın içindeydik, bu ayın en iyi diş fırçalayanı, bir başkasıymış. İşte, orada, yine, herkesten iyi olmayı reddediyorum. Bu beklentinin akıl dışı, gerçek dışı, sömürücü gerçekliğini iliklerime kadar hissediyorken, tellerim takılıyor.
Tel takmak şu demek, dişler olmak istedikleri yere gitmeye çalışıyor, biri de diyor ki, bir başkasının bedenini ondan daha iyi tanıdığını iddia eden biri, bu estetik değil, dişler, şuraya gidin, oraya gitmeyin.
Duygusal ve düşünsel örüntülerim için iyi bir yönlendirme değil, değildi, değilmiş, (hala değil). Sinir sistemi regülasyoncuları da bunu destekleyeceklerdir.
Hapis gibi biraz, bir şey yapmak istiyoruz, yok deniyor, onu yapmayalım. Diş bakış açısından çıkarak, bir şey yemek istiyoruz, yiyemiyoruz, çünkü künt ve sürekli bir ağrı var. Ağrı, şöyle, bugün ağrım yok, yok, bugün az ağrım var, en iyi ihtimalle. Diğer günleri konuşmaya değmez, üzülürüz.
Hayatımın devamında, bana gerçekten iyi geleceğini düşündüğüm bir şeyler yapmak isteyip, aslında yapmamam gerektiğini düşündüğüm, kendimle büyük bir içsel savaşta çatıştığım, her an, diş tellerime giderdi aklım, maddi, manevi, büyük bir bağdaşım görürdüm. Ağrıyla, acıyla durduran bir maddi gerçeklik, duyguları, düşünceleri sınırlayan bir manevi gerçeklik. Müthiş bir kitle kontrol aracı. Diş teli.
İkinci aylık kontrol. Yeni bir cisim, bir lastik. Paket lastiği gibi. Çok büyük bir geometri bilgisiyle, üstteki azıların biraz öne, alttaki kesicilerin biraz geriye, geleceği anlatılıyor, ne demekse. İlgili dişlerimin üzerindeki tellere, yeni birer anten takılıyor, bu antenlere takıyorum, paket lastiklerimi. Yemek yerken de durabilir, diyorlar, paşa hazretleri.
Yemek yerken ağzınızda paket lastiği olması gerekliliğinin insanlık suçu olması gerekmez mi? Her şeyin şiddet olarak nitelendirilebildiği bir dönemde yaşıyoruz, çocukların, tıbbi problemler yaratmayacak, fakat herkes gibi görünmeme korkusundan ötürü, salt estetik kaygılarla ağızlarına takılan tenekeler yetmezmiş gibi, bir de paket lastiği, ve yemeği öyle yiyecekmişim.
Takmıyorum tabii ki, bazen geceleri takıyorum, o da iğrenç bir şey de, annemin de gönlü olsun, o kadar para harcanıyor.
Üçüncü aylık kontrol. Üstteki azılar öne gelmemiş, alttaki kesiciler geri gitmemiş, büyük bir soğukkanlılıkla, sanki bir sosyopatın gözleri ve monoton ses tonuyla, böyle giderse, hiçbir aşama kaydedemeyecekmişim, dişlerim hayatım boyunca berbat gözükecekmiş, bir de, bu dişleri kendisi tedavi ediyorsa, böyle bırakmazmış, hayatında hiçbir diş, hiçbir çene, onun elinden kurtulamazmış, bu bir sorumlulukmuş, bence zorunluluk dedi ama sorumluluk olarak düzeltti. Yedi gün, yirmi dört saat takılı kalmalı, ki, planımız işlesin, dişlerimiz düzelsin. Dişlerimiz. Sanırım hiçbir zaman herkesten iyi olamayacağım. Suç bende. Siz daha iyi bilirsiniz, emredersiniz.
Ben, yemek yerken dahil, iki paket lastiği, ağzımı bile açamıyorum, onlar ağzımdayken, bırak yemek yemeyi, bir şekilde, ağrıya da alışarak, acıya da alışarak.
Dördüncü aylık kontrol. Yine azarlanıyorum. Lastikleri çok taktığım söyleniyor. Üstteki azılar çok öne gelmiş, alttaki kesiciler çok geri gitmiş, bir de geri yatmış. Daha da güzel haber, üstteki azıları öne getirmek, alttaki kesicileri geri götürmek, görece çok daha kolay bir matematikmiş, şimdi, ben lastikleri, yemek yerken bile taktığım, uyurken bile taktığım, ağzımı açmamı engelleyen paket lastiklerini, çok taktığım için, bakın, bana çok taktırıldığı, bana çok takmam söylendiği için değil, çok taktığım için, bakın, bana, yedi gün yirmi dört saat boyunca takmam gerektiği söylenen paket lastiklerini, ben, çok taktığım için, ne demekse, “tedavi” sürecimiz “en az” bir buçuk sene, en az “bir buçuk sene” uzamış.
Annem harbi kadındır, çok vicdanlıdır, haksızlığa gelemez, rahmetli anneannemi kaybedene kadar da, öfkeliydi, en azından öfkesini gösterirdi, içinde tutmazdı, o gün, fena parladı. Siz, yedi gün, yirmi dört saat, tak, dediğiniz için, ben de baskı yaptım çocuğa, söylediklerinize harfiyen uyduk, sonuç sizin beklemediğiniz bir sonuç çıktı, bunun sorumluluğunu alın, kendi hatanız bu, bunu kabul edin, gibi olmasa da buna benzer ve bağırış çağırış bir şeyler söyledi. Benim her ağrım olduğunda, hem benim için üzülüyor, hem de kendi verdiği “ortodontist” kararını büyük bir stresle sorguluyordu aylardır, o da çileden çıkmıştı.
Paşa hazretleri, büyük bir soğukkanlılıkla, ben nasıl olsa yedi gün yirmi dört saat takmayacağını düşünerek, öyle bir cümle sarfetmiştim, benim yüzümden olmadı, oğlunuzun daha önceki davranışlarından ötürü oldu, gibi, bugün olsa, Instagram’da ifşa edilecek, dava edilecek, bir kan davasına dönüştürülecek bir tavrı, kucağımıza koydu. Neyse. Olan oldu. Devamı da var. Devamı geyik.
Benim buradan, o yaşlarda, çıkardığım birkaç sonuç: İleride mutlu olmak için, şu an acı çekebilirim. Ortada bir başarı varsa, bu başkasına ait, bir yanlışlık varsa, bu bana ait, her şeyin sorumlusu benim. Bir başarı elde ediyorsam, bu olağan, bir başarısızlık elde ediyorsam, bu dünyanın sonu. Bana verilen taç, nasıl olsa elimden alınacak. Bir şeyleri çok iyi bilmek, sorumluluk almamak için bir araç.
Peki. Görebiliyor muyuz ki, (göz öğretisi), ben bu deneyimlerden geçmeseydim, şimdi bunları yazmıyordum, bu çıkarımların doğru olmadığını anlayamıyordum? Burada, sevecek çok şey yok mu? Teşekkürler doktorum, (kim bilir sen neler yaşadın).