İrade eğitimi

Salı, Akşam

Bir deneyim yaşıyoruz, bir duygu yeşeriyor, mesela üzgünüz, üzülüyoruz, “üzgünüm” diyoruz, “üzgünüm çünkü” diyip bir şeyler daha söylüyoruz, “şu yüzden üzgünüm” diyoruz, “keşke” diyoruz, “neyse” diyoruz, öf diyoruz, geriliyoruz, “zaten” diyip yeni bir bağlantı kuruyoruz, “acaba” diyoruz, “kesin öyle” diyoruz, üzüntümüz öfkeye, öfkemiz çaresizliğe, çaresizlik yeni senaryolara alan açıyor. Halbuki sadece üzgündük.

Üzüntümüzü (ya da herhangi bir duygumuzu), gönül rahatlığıyla, güvende hissederek deneyimleyecek, metabolize edecek (fizyolojik, duygusal, zihinsel, ruhsal) kaynaklarımız yoksa, “üzgünüm” diyip, duyguyu dillendirip, bu duyguyu yaşamamak için, önüne, arkasına, paraleline, dikine, hikayeler diziyoruz. Hikayeler, öyle hikayeler ki, üzüntümüz çığ gibi büyüyor, başka duyguları, deneyimleri, olasılıkları, geçmişi ve geleceği, kolundan tuttuğu gibi sahneye fırlatıyor. Fırtına, yağmur, çamur. Saksı sulamak istemedik diye, saksıdan da, çiçekten de, topraktan da olmak gibi. Üzülmekten beter oluyoruz, kendimizi üzülmekten beter ediyoruz, üzülsek geçecek oysa.

Hem sözle (ya da dilimizle) alışkanlık edindiğimiz, tekrar tekrar yarattığımız bir gerçekliği, hem imgelerle, görüntülerle, hislerle ya da dil ötesiyle yüzleştiğimiz, otomatik, savrulduğumuz bir gerçekliği, yana yakıla değiştirmek istiyoruz. Bakış açımızı değiştirmek istiyoruz. Deneyimlediklerimizi, anlamlandırmak, daha ferah, daha kolay, daha sevgili bir açıdan ele almak istiyoruz. Bunu kendimize söylesek de söylemesek de, bunu istiyoruz. Bu, bir nevi, hayatta kalma içgüdüsü çünkü.

Peki, bu (fiziksel, duygusal, zihinsel, ruhsal) kaynakları nasıl yaratırız, nasıl geliştiririz? Ben buna yıllar önce, “irade eğitimi” olarak cevap vermiş, bu kaynakları, dört klasik element (toprak, su, hava, ateş) ile bir arada anlattığım bir seminere dönüştürmüştüm. Ben dahil, herkes için çok faydalı olmuştu. Şimdi, yenisinin zamanı da geldi gibi görüyorum.

Fiziksel, duygusal, zihinsel, ruhsal kaynakları, dört klasik elementin temsil ettiği, dört beden olarak okuyorum. Toprak, fiziksel bedenle, su, duygusal bedenle, hava, zihinsel bedenle, ateş, ruhsal bedenle ilintili. Tanım icabı “ayrı” fakat birbirleriyle iç içe, temas halinde ve birbirlerine tesir eden dört beden.

İrade kelimesini, ruhsal beden ile bağdaştırıyorum. İradenin kuvvetlenmesi için, her beden özelindeki farkındalıklarımızı genişletecek, derinleştirecek çalışmalar yapmanın önemini yıllardır daha da derinlemesine deneyimliyorum.

Her elementi, dolayısıyla her bedeni, teker teker ele aldığımız, derinleştiğimiz, her elemente, dolayısıyla her bedene yönelik teknikler, çalışmalar pratik ettiğimiz, belki birbirimize geri bildirimler verdiğimiz, bir grup açmaya niyetleniyorum.

Bunu bir kitap kulübü olarak da, bir meditasyon grubu olarak da, bir entelektüel topluluk olarak da değerlendirebilirsiniz. Ben insanlara bir şeyler satma konusunda pek iyi değilim ama içimden geçeni yapmakta çok iyiyim. Bu yüzden içimden geçeni yapıyorum, siz başkalarına dilediğiniz sıfatla bu gruptan söz edebilirsiniz. Ya da kimseye bir şey söylemeden, bu grubu sadece kendinize saklayabilirsiniz. Lütfen böyle yapmayın ve duyurabildiğiniz herkese bu grubu duyurun. Bu son cümleyi parantez içinde yazmam gerekiyordu ama gördüğünüz üzere üşendim.

Boğulan birine, yüzme öğretmek manasız elbette, toplumsal olarak boğulmasak da, her an, ya boğulursak korkusuyla bezendirildiğimiz ve, bir sebepten, bunu mantıklı da bulduğumuz için, acaba yüzmek nasıl bir şeymiş ya, diye sormanın, cesaret istediğini, fakat bu cesaretin, şifanın nedeni de olduğunu, olacağını, bizzat deneyimledim, deneyimlendiğini gördüm, ve bunu paylaşmak için can atıyorum.

Bunun, bir pratik grubu mu, yoksa bir kitap mı olması gerektiğini de bilmiyorum. Bunu da süreçte göreceğiz sanırım. Belki ikisi de. Bir kitap olursa da, bakarız.

Beraber pratik yapmanın bazılarına iyi gelmediğini biliyorum. Bu yüzden herkesin kendi zamanında okuyacağı, dinleyeceği, izleyeceği içerikleri, grubun dinamiklerine göre üretmek ve paylaşmak niyetindeyim. Bu içerikler, bilgi de içerebilir, yönlendirmeli meditasyonlar, pratikler de içerebilir, günün, haftanın, ayın ilhamlarını da.

Bazılarının da beraber pratik yaparak daha da gaza geldiğini biliyorum. Bu yüzden katılım zorunluluğunun olmadığı, online buluşmalar yapmak da niyetindeyim.

İçeriklerin bir kısmını, günlüğümün bir parçası olarak, buradan da paylaşacağım. Ben içimdekileri tüketim nesnesi olarak görmekten ve üretmekten, para kazanmak beklentisiyle insanların beğenisine sunmaktan hazzedemiyorum, pek çakmıyorum ve (zaten) bunu beceremiyorum.

Hayatımın yeni döneminde, içimdekileri elbette katkı olması için veya birilerine iyi gelsin diye paylaşmaya devam ediyorum, ama özünde, sadece kendim için, paylaşmak için paylaşmak istiyorum. Sanat için sanat gibi. Evet, toplum için sanat da onurlu, erdemli bir davranış, ama sanat için sanat.

Burada, yazdıklarımda, nizami bir gramer görmek isteyen okuyucular da vardır elbette. Kendileri için de, peşinen, içtenlikle üzgünüm, bir sürü virgül ve bağlaçlardan önce gelen virgüller ve yüklemi ve öznesi karışmış uzun soluklu cümleleri, “hayatımın yeni döneminde”, daha da önemsiyorum. İrade eğitimi de, tüm virgüllerimden, nasiplenebildiği kadar nasiplenecek.

Böyle içeriklerin, özellikle benden çıkıyorsa, gelişine olmalarını da önemsiyorum. Planlı, programlı yapmak istediğim ne varsa, içime sinmeyen bir şeyleri olageldi (ve hala da olduğu olabiliyor, bunu da, birkaç zamandır, bunu nasıl yapsam acaba, diyerek düşünüp tıkandıktan sonra yazıyorum). Bu yüzden belki, geçmişte de, yapıp yapıp sildim, baştan başladım, beğenmedim, daha iyisini aradım. Şimdi, daha iyisini yapmak istiyorsam, yeni bir sayfa açıp, yeni bir girdi yayınlamak için, kendimi teşvik ediyorum, veya teşvik ettiğimi düşünüyorum, veya sadece kendimi avutuyorum. Hepsi kabul.

Buraya yazdıklarım ücretsiz olacak, detaylı pratikler, sesli notlar, bir grubu, dolayısıyla bir ücreti beraberinde getirecek. Büyük ihtimalle bu uygun fiyatlı bir şey olur, ama aslında uygun fiyatlı bir şey olmasını istemiyorum. İçime sinsin, beni iyi hissettirsin, bir yandan da çok kişiye ulaşsın, isteğim bu.

Bire birler için, sık duyduğum bir şey, “çok pahalı”. Bunu da şimdi konusu açılmışken masaya yatıralım. Kendi yaptığım ve kendimce yaptığım bir şeye, zaten, bir finansal değer biçmek, maddi karşılığını belirlemek, anlamadığım bir şey. Anlamak istiyorum, bunun üzerine denemeler yapıyorum, ama rahat hissediyor muyum, gönül rahatlığıyla bir evet yok burada. Belki olmasına gerek de yok.

Ben üretsem ve başkası benim yerime fiyatlasa ve satsa, o başka bir motor olsa, diye düşünürüm hep. Bunun gerçekleştiğini görmek istiyorum, çünkü o zaman “çok pahalı” için “bak abi pahalı diyorlar” diyebileceğim ve beni “hayır abi, pahalı değil, az bile” diye dizginleyebilecek bir antitez de olmuş olur. İçim, sanki, daha rahat olur.

Bir de, bazen bunları düşünürken, şunu da düşünüyorum, kimse kimseyi Loro Piana satın almak için zorlamıyor, Loro Piana’ya gidip, çok pahalısınız diyip, geri çıkmıyorlar. Ben niye buna takılıyorum, üzülüyorum galiba, birine daha ulaşabilirdim ve ulaşamadım gibi bir tribe sokuyorum kendimi belki, o kişinin benim biçtiğim değeri yargıladığını görmek, kendimden ve içeriğimden çok, o kişiyi düşünmeye itiyor beni, bu da benim üzerine gittiğim bir hikaye. Çok fazla belki var burada.

Ya da benim, daha kuvvetlice, “ben böyle karar verdim, alan da alıyor zaten” diyip hayatıma devam etmem gerekiyor. Buna takılmak istemiyorum.

Neyse, nemalanmasını istediklerinizi, “irade eğitimi”ne maruz bırakabilirsiniz, paylaşabilirsiniz, vesaire işte.

Sıkıldım, duşa girmem gerekiyor, yarın uçağım var. Bodrum’da yaşamak güzelmiş.