Bir süredir geceleri geç yatıyorum. Hastalanmak mastarını kullanmak yerine, bedenim rahatsızlandı, diyorum, grip oldum, bile demiyorum, ağzımdan çıkanlara dikkat ediyorum gibi de düşünülebilir, (belki çok dikkat ediyorum), ama bir yandan da, doğrusu bu, çünkü, günün sonunda, “ben” “hasta” olmuyorum, bedenim dile ötesi bir bilgelikle, kendini dinlendiriyor, salya sümük, boğazda acı, öksürük, yer yer tıksırık, terleme, bol terleme, bedenin katı gıda istememesi, mümkünse sıvı gıda istemesi, burada isteyen “ben” değil farkındaysak, “beden” istiyor, şifayı kapmak gibi, beden, deyim yerindeyse, fiziksel olarak bir güncelleme alıyor. Bir de, “ben” “hasta” “oldum” diyoruz, ama iyi oldum demiyoruz, iyileştim diyoruz. Hasta olmak içeri doğru yönelmiş bir aidiyet, iyileşmek işteş bir eylem, orada “ben” yokum, “ben”den bağımsız bir şey var. İyi oldum yok çünkü.
Biraz burasından tutalım, diğer bedensel rahatsızlıkları bir kenara bırakarak konuşmak çok daha doğru ve çok daha kolay olduğu için, “grip olmak” üzerinden ilerleyeceğim. Soğuk algınlığı, nezle, burnum akıyor, boğazım acıyor, viral enfeksiyon, üst solunum yolu enfeksiyonu, rapor, eczane, ilaçla yedi gün, ilaçsız bir hafta, mevsim dönüşü, zart zurt, aynı terane.
Pasteur, büyük bilim adamı, bilim adamı bitişik yazılıyordu zannediyorum, ismini elbette duymuşsunuzdur, duymadıysanız da, mikroplar hastalık yapar, hastalıklara neden olur, bedeni hastalandırır ve biz onları ilaçlarla, antiseptiklerle, antibiyotiklerle, (anti, karşıt, bios, yaşam, yaşamın karşısında duran, yaşamı bitiren demek) entervansiyonlarla, yok ederiz, mikroplar yok olunca, bedenden mikropları atınca, beden mikroplarla savaşı kazanınca da, hastalık geçer. “Hasta oldum”, ben ve olmak’ı barındıran taraf, burası. Toplum bunu uzun bir süredir seviyor, “şifayı kapmak” deyiminin yükseldiği topraklarda bile. Bildiklerimiz ne de güzel unutturuluyor. Mikrop teorisi.
Béchamp ise, o kadar bilinen biri değil, (niyeyse), daha da büyük bir bilim adamı (diyebilirim, bence). Mikrop teorisinin karşısında, ortam teorisini anlatan, savunan biri. Béchamp, mikropları bir çöplüğe üşüşen sineklere benzetir, ve elbette, sinekleri öldürmek çöplüğü temizlemez, elbette, asıl yapılması gereken çöpleri ortadan kaldırmaktır, elbette. Yani, orada sinekler olduğu için oraya çöp atmıyoruz, orası çöp olduğu için sinekler geliyor. Bedenimizi, fiziksel varoluşumuzu, desteklemezsek, sinek gelmiş, gelmemiş, ne önemi var?
Bugünün “bağırsak sağlığı” ya da “bağırsağımızdaki bakterileri besleyelim” düşüncesi sırtını buraya dayıyor.
Eh be.
Çok saldırgan, çok hareketli, çok yüksek sesli, boyut olarak da, çok büyük köpek sahiplerinin, köpekleriyle sosyalleşmek zorunda hissetmeleri, kimsenin, ama kimsenin, bu köpeklerin seslerinden rahatsız olmaması gerektiği düşüncesi, kimsenin, köpek tüylerinden rahatsız olmaması gerektiği düşüncesi, acı bir nezaket denemesiyle, köpeğe sus demek, bugün de neden bağırıyor bu kadar acaba, demek, hiçbir şey yokmuş gibi, kimsenin kafası, şey olmamış gibi, şey, muhabbetlerine devam etmeleri, kafa dinlemek için belirli yerlere giden insanların, kulaklarının dibinde, bir konser gürültüsüyle, bakın, bu köpek sevmemek değil, yemek yerken ağzımın içinde kedi olmasını da anlayamıyorum mesela, bu beni hayvan düşmanı yapmaz, derdimiz medeniyetse, köpeklerin boyunlarından tasmalarını da çıkarın, derdimiz medeniyetse, size ait olmayan bir canlıyı, size aitmiş gibi takınmayı da bırakın, aidiyet ile sorumluluk başka şeyler, ilgi çekmek ile ilgili, görünürlük ile ilgili problem yaşayan insanların, ilgi çekmek, görünmek isteyen insanların, fakat bazı sebeplerden ötürü, bunu kendilerine itiraf edemeyen insanların, kısaca, çok yüksek sesli, her şeye bağıran köpekleri sahiplendiğini, mecburen ilgi çektikleri, mecburen görünür oldukları, tabii bilinçaltı süreçlerle, böyle düşünmek beni hayvan düşmanı yapmaz, sadece düşünen biri yapar. Bir yerlerde, kedi sahiplenmek anne problemidir, köpek sahiplenmek baba problemidir, gibi bir şey okumuştum. Buna da yer yer katılıyorum. Tabii, aynısını kedilerden korkmak, köpeklerden korkmak için de düşünebiliriz. Evcil hayvan “sevmemek” diye bir şey yok, evcil hayvanla yetişmemiş olmak, evcil hayvanı anlamamak, onunla anlaşamamak diye bir şey var, diye düşünüyorum. Düşününce, evcil kelimesinin bile, ne bileyim, neyse, ben burayı düşünmeye devam etmesem de olur, düşünecek ne çok şey var.
Küçükken beni bir köpek kovaladı, beni ısırmaya çalıştı, uzun süre köpeklerden korktum, ailemde de köpeklerden korkan kişiler vardı, ve çocukken bunu öğrenmek, öğrendiğimi tekrar etmek, çok kolaydı. Şansıma, çok saldırgan ve başıboş köpeklerin olduğu yerlerde büyümek, köpekleri sevmek için adım atmamda bana hiç yardımcı olmadı.
Çok sonraları, köpeklerle, yeniden tanışma, anlaşma fırsatım oldu, köpekle yaşamanın güzelliğini, bir köpeğin ne kadar sevgi dolu olduğunu, baktığını, hissettim. Bunları hissedince, eridim, günlerce ağladım. Eşimin bir köpeği var, Loki, onu çok seviyorum, öyle bir şey ki, benim iç içe durmaktan, mıç mıçlıktan, rahatsız olabileceğimi bildiği için, herkese yaptığı gibi, benim de üzerime zıplamak yerine, ayağımın dibine yatar, ben de eririm. İyi anlamda.
Başkalarını rahatsız etmeme kası çok kuvvetli. Böyle eğitilmiş, çok fazla insanın olduğu kapalı yerlere girmiyor, girerse de, herkesi tanıyor. Bağırırsa da, susması gerektiğini hatırlıyor (adeta).
Sahibine göre değişiyor sanırım. Eğitimine göre de.
(Ne çok benzerliğimiz var. Varmış.)
Neyse. Bazı uç düşünceler de var, komplo teorisi olarak mimlenen, komplo teorisyenlerinin bayıldığı, benim de bayıldığım, çünkü komplo teorilerinin, komplo teorisi olarak adlandırılmasının sebebinin, çoğunun gerçek olduğunu, ve komplo olarak etiketlenince, bu düşünceye inanan sınırlı bilgili insanların, daha büyük bir egregor yaratabileceklerini, bunun bilindiğini, bu bilindiği için, salt ve kesin gerçekliklerin bile bazen, komplo teorileri çevrelerince medyaya, dolaşıma sokulduğunu, çünkü aynısını (ne kadar doğru olursa olsun), komplo teorisyenlerini yeren biri ağzından duyarlarsa, inanmayacaklar, inanç aranıyor, inanç bu mistik bilgi alanını kuvvetlendiriyor, bir de, çünkü salyalarıyla bir şeyin kanıtı olmadığı için yanlış olduğunu yana yakıla savunan insanların, siyah kuğu gördüklerinde yüzlerinin alacağı ifadeyi görmekten de hoşlandığım için, sanırım bu cümleyi bitiremeyeceğim.
Béchamp, işte. Rahatsızlığı sahiplenmek yerine, sağlığı sahiplenmek. Doğal halim rahatsızlık, patojenler de bunu hızlandırıyor, ve giderek daha kötü bir hal alıyor, kesinlikle değil. Doğal halim sağlık, doğal halim şifa, nasıl ki, ufak bir kesik, kendi kendine, hiçbir şey yapmadan, iyileşiyor, beden de hep kendi dengesini arıyor, homeostazi, dengeleşimmiş türkçesi, beden, hep bir denge arıyor, biz, maddi zihin iyi geldiğini düşünse bile, maddi zihin öyle yapmamız gerektiğini düşünse bile, maddi zihin zaman olmadığını, yapılacak çok şey olduğunu, dolayısıyla az uyumamız gerektiğini düşünse bile, biz düzgün uyursak, uykumuza önem verirsek, göreceğiz ki, dağ gibi duran işler de, kolayca halloluyor, bedenimiz de, rahatlıyor, bir galon kahve içmemize de, gerek kalmıyor, gerim gerim gerilmemize de, gerek kalmıyor. Daha basit düşünmek, daha hafif düşünmek, maddi zihni, maddi zihnin, manevi zihinle bir olduğunu düşünmekten çıkıp, bir alt kümesi olduğunu anlamaya, bir alt küme, çünkü düşünsenize, faturalarınızı öderken, ben sonsuz ve sınırsız bir farkındalığım, diyor musunuz, ama öylesiniz, değil misiniz, fatura öderken bunu hatırlamak ne işimize yarayacak diye soruyoruz, kendimizi akıllı zannederek, peki, fatura öderken bunu unutmak ne işimize yarıyor?
Ne çok benzerliğimiz varmış. (Burada da sevecek ne çok şey varmış.)