Sürece övgü?
Evet, sürece övgü.
Süreç öveceğim de hiç aklıma gelmezdi, sanırım aklıma gelmeyeceği için de doğru bir şey, süreç övmek, sanırım yani.
Süreç neden önemini yitirdi? Ne oldu da, başarılı olmak ile başarısız olmak arasında bir uçurum icat olageldi (böyle diyebilir miyim?), ne oldu da, başlamak, hemen ardında, nasıl olsa başkaları yapmış, ları, nasıl olsa başkaları benden daha iyi yapmıştır, ları, nasıl olsa başkaları yapmış, benden daha iyi yapmış, dolayısıyla buna ihtiyaç yok, ları, bir şeyde ilk değilsek, ne önemi var ki, leri.
Çünkü düşünsenize, bir şeyde ilk değilsek, ne önemi var ki, diyen biri, elbette sizin de böyle biriniz olmuştur, ya da, böyle diyebiliyorsak, olagelmiştir, (bunu başka dillere çevireceklere şimdiden kolaylık diliyorum, sizi görüyorum, sıkıntınızı duyuyorum, küfürlerinizi de, olsun)
Süreç neden önemini yitirdi? Birinci olmazsak önemi yok. İlk olmazsak önemi yok. En iyi olmazsak önemi yok. Böyle mi gerçekten?
Bizim içimizden taşan, adeta fışkıran, hayat enerjisi, öyle ki, yaparak artıyor, mesela yürümek insana enerji verir mi, saçma, yürümek enerji sarf ettirir, ama, işte, yürümek, içimizden taştığında, bugün amansız bir itkiyle, yürümek istiyorum, uzun uzun yürümek istiyorum, dediğimizde, yağmur çamur bile dinlemeden, güneş rüzgar dinlemeden, yürümek istiyorum dediğimizde, yürüdükten sonra eve döndüğümüzde ne kadar yorgun olacağımızı mı düşünüyoruz, yürümeye çıkana kadar üzerimizi yeterince havaya uydurduk diye mi düşünüyoruz, uzun yürümeye uygun ayakkabımız var mı diye mi düşünüyoruz, yürürken karşılaşmak istemeyebileceğimiz insanları mı düşünüyoruz, yürürken maruz kalmak istemeyebileceğimiz görüntüleri mi düşünüyoruz, gerebiliyor muyuz (gez eğretisi), ama görmek olduğunu anlayabiliyoruz, öğretiyi de, neyse, yürümeyi ve sadece yürümeyi düşünüyoruz, öyle değil mi, çünkü yürümek istiyoruz, içimizden fışkırır vaziyette, fış, içimizden yürümek fış, içimizden taşar vaziyette, içimizden taş, ayakkabım delik diye düşünüyor muyuz, paltom yok diye düşünüyor muyuz, kaç adım attığımı saymam gerekiyor gibi zorundalıklara kendimizi sıkıştırıyor muyuz, o kadar yolu kim yürüyecek, yürüdükten sonra bacakları kim esnetecek, kim duş alacak, kim kurulanacak, temiz kıyafetler giyecek ve yatağa girecek, kim dinlenecek şimdi o kadar yürümenin üzerine, diyor muyuz, yürürken kafamızda, çözmek istemediğimiz, bakmak istemediğimiz, görmek de istemez olagelebileceğimiz (çevirmenlere çok saygı duyuyorum, gerçekten, gerçekten demeseydim daha da estetik duracaktı, ben, elimden çıkan şeyin, herhangi bir şeyin, görüntüsüne de önem veriyorum, bu görüntü uzun bir süre, dışarıdan nasıl görünür, gibiydi, uzun bir süredir de, benim elimden çıkmış gibi görünüyor mu, dedirtiyor, bu bir özgünlük yüzleşmesi, olabildiğimce özgün olabildim mi, çünkü, nasıl biliyor musunuz, olaylar örümcek ağları diyelim ki, ben bu örümcek ağlarının içinden geçiyorum, bir kısmını beraberimde getiriyorum, bir kısmını bırakıyorum, bir kısmı saçımda kalıyor, ensemde, dizlerimde belki, ağzımı, yüzümü, gözlerimi ise açma gereği duyuyorum, ve sonra, diyorum ki, bakın deneyim buydu, benim getirdiklerim bunlar, çıkarımlarım bunlar, bende yarattıkları bunlar, bendeki soruları bu sorular, çevirmenlik gibi yani, çünkü, düşünsenize, bir kelimeyi, binlerce şekilde, binlerce bağlamda, ele alamaz mısınız?), öyle değil, yürürsünüz, yürüdükçe enerjiniz artar, yürüdükçe yürüyesiniz gelir, bu ne gibidir, bazen, çok sevdiğiniz bir şey yerken, içerken, okurken, izlerken, yedikçe yiyesiniz, içtikçe içesiniz, okudukça okuyasınız, izledikçe izleyesiniz, anlatabildim, mi, gerisini düşünüyorsak, bir, bu bir alışkanlıktır, iki, yürümek, o anda, içimizden taşmamıştır, bir görevdir, zamanında konmuş, on dakika önce de olabilir, bir hedeftir, bir iştir, iştir gerçekten, yürümek diye bir iş olur mu, işte, içimizden taşmıyorsa olabilir, kendim için iyi bir şey yapayım keyfi başka, kendim için iyi bir şey yapmak zorundayım, başka, çünkü ikincisi, bir hedef yaratır, onu zamanın ilerisine fırlatır, geçmişe tutulan bizler, geçmişte rahat hisseden bizler, çünkü geçmiş, her şeyden önce geçmiştir, dolayısıyla, bildiğimizdir, bilinendir, bilindiktir, yeni bir şey denemekten korkarız, yeni bir şey denemektense, eskiye tutunuruz, eskiyi tutarız, eskinin bozulması, bize, yıkılan kuleler gibi görünür, kumdan kaleler olmalarına rağmen, yıkılan kuleler, ve, işte, yeni bir şey girecek gibi olduğu zaman, yeni bir seçim, yeni bir yer, yeni bir an, yeni kişiler, yeni herhangi yeni, süreç başlar, zamanın ilerisindeki yeniye ulaşmak için çaba başlar, çünkü eski alışkanlığıdır bu, eskidir, güvenli ve bilindiktir, suboptimaldir, standard altıdır, eşik altıdır, ama tamamdır, olurdur (çevirmen sevgim), ve süreç, çaba ile birleşince, zorlar, zorladıkça, iter, ittikçe, kapana kısılırız, kapana kısıldıkça, güvenli olanı ararız, o da şimdi zannettiğimiz geçmiştir, alışagelendir, zatenler, bahaneler, süreç bizi yordu diyemeyiz, bize göre değilmiş deriz, beceremedik diyemeyiz, imkan yok deriz, ortam müsait değil deriz, konjonktür falan bile diyebiliriz, şanssızlık diyebiliriz, gezegenler kesişmedi, diyebiliriz, merkür retroymuş diyebiliriz, süreç bana uymadı diyemeyiz de, başarısız olduk, demeye daha meyilli oluruz, belki bazen bunu da diyemeyiz ama bunu diyemediğimiz için bile içimizde kılçıklı bir, kılçıklı bir, gözümün önüne yarısı yenmiş balıklar geldi şimdi, buradan çıkıyorum, buranın yeşil tonlarını hep sevmişimdir, başlamak bitirmenin yarısı değildir, bitirmek başarmak değildir, başlamamak potansiyeli potansiyel olarak bırakır, bitirmemek potansiyeli potansiyel olarak bırakır, farkındaysak, bunların hepsi, geçmiştir, çünkü, insan, bir şeyi yaşamaktansa, nedense, yaşayamadıklarına dair hikayeler anlatmayı, daha da sever, buna başarısızlık demekten, kendini aşağılamaktan (bazen kendimi böyle buldum) garip bir zevk alır, potansiyel fetişi, çok potansiyelli çocuklar, çocuklarınıza çok potansiyelli olduklarını söylemeyin, çocuklarınızın çok potansiyelli olduklarını aklınızdan bile geçirmeyin, herkes normal olsun, diyen çocuk gelişimciler gibi, bu cümleleri sarf ederek potansiyelini açığa çıkardığını düşünen birinin laflarına niye güveniriz ki, neyse, aması, ama başkasına kendini aşağılatmaz, başkasının, aslında doğru bir cümlesi, reddedilmesi ve ağzına tıkılması gereken bir cümleye dönüşür, bu cümleyi sadece biz kendimize kurabiliriz, siz kim oluyorsunuz, gibi, sidik yarışır, sidikler yarıştırılır, siz ne yaptınız ki, siz ne becerdiniz ki, niyeyse potansiyeller yarıştırılmaz, yapılanlar yarıştırılır, ben senden daha zekiyim, leri duyarız, ben senden daha zenginim, leri duyarız, ama ben senden daha potansiyelliyim, leri hiç duymayız, çünkü süreç yoksunudurlar.
Bu kadar. Süreci övdüm. Her an, bir süreç!
Bir de, zaman(ım) çok değerli, dediğimizde, bizim değerimiz, nerede? Zaman değerliyse, bize hükmeder, biz değerliysek, zamana hükmederiz, (inziva çıktısıdır, bu bir kıyaktır).