Yeni bir bilgisayar edindikten sonraki gerginliği hissedebiliyor musunuz? Yeni bir bilgisayar.
Yeni bir ayakkabıda da benzer bir hikaye vardır. Yeni olan şeylerde diye genellemek istemiyorum. Bazı yeni olan şeyleri hemen kullanmaya dair doğal bir his geliştiririz, ya da geliştirmişizdir.
İngilizce klavyede Türkçe karakterleri görmeden yazmak beynimin neresini çalıştırıyordur acaba?
Uzam ile ilgisi olması gerektiğini düşünüyorum, belki bir de hafıza. Konektom (connectome).
Daha büyük bir farkındalıkla yazmak zorundalığı, hem burada, virgüllerimi bulmam uzun sürdü.
Farklı.
Daha büyük bir farkındalıkla, daha da büyük bir farkındalıkla, daha da büyük bir.
Klavyeye baktığım zaman kafam karışıyor, aslında daha önceleri, İngilizce klavye kullandım, İngilizce klavye kullanmaktan keyif de aldım, alışma sürecimi gözden geçiriyorum.
Kanada’ya üçüncü gelişim, her seferinde havanın temizliğine hayran oluyorum ve hayran kalıyorum, ciddiyim ve abartmıyorum (ne kadar abartmayı sevsem de).
Jet lag fikri ilginç. Bu sefer jet lag’e rivayet etmek istediğimde karar kıldım. En geç sekizde yatıp en geç beş buçukta kalkıyorum. Buranın saatine uyum sağlamak için bir efor sarfetmedim, ne yalan söyleyeyim, böyle bir fırsat da kollamadım, bunu ben istedim. Sevdim.
Sabah erken kalkmak, özellikle uzun yolculuklar sonrasında, çok iyi geliyor. Bir açıdan, şöyle bir tarafı da var, bu kadar zamanla ne yapacağım?
Normalde çift tırnak kullanıyorum ama bu klavyede çift tırnak nerede bulamadım o yüzden ‘ bununla yetineceğim gibi duruyor. ‘Böylesini sevenler de var’, bazı tanıdıklarım çift tırnağı sevmiyorlar nedense, ‘bunu tercih ediyorlar’. Kinaye gibi durdu ama değil ama öyle de olabilir görüntüsü öyle çünkü.
Sabah erken kalkmakta mistik bir şeyler de var. Havanın da, eterin de (etler) en ince olduğu zamanlar. Sessizlikle de, manyetik alanın dengeli oluşuyla da bağlantılı. Karanlık, her şeyden önce, ya da ışığın olmayışı diyelim (çünkü karanlık yoktur, görebiliyor muyuz?) insanın algılarına bir başka hitap ediyor.
Hiç kapkaranlık bir odada durdunuz mu? Ama kapkaranlık, tamamen karanlık, zifiri karnalık, bazı perdeler bu işi görüyor, bazı gözlükler, bazen, tuvaletler. Kapkaranlık bir odada gözlerinizi açtığınız zaman, yine kapkaranlık olma hali, işte orada garip bir mistik deneyim yaşamaya alan açılıyor gibi düşünmüşümdür.
Çünkü, gözlerimizi açıp, gözlerimizi açmamıza rağmen, gözlerimizi açtığımızı bilmemize rağmen, gözlerimizi açtıktan hemen sonra olacakları bilmemize rağmen, gözlerimizi açmışızdır ve karanlık sürmeye devam etmektedir, karanlık sürüyordur. Bu sadece bana mı çok enteresan geliyor acaba, (yine abartıyorum), soru işareti ile bitmeye değmeyecek bir soru cümlesiydi.
Alışmaya izin vermek çok önemli. Alışıyorum demeye. Çünkü aksi durumda, ‘tamam’ olamayabiliyoruz. Alışmak önemli. Alıştığını deneyimlemek önemli. Bunu sorgulamak yani, acaba alışıyor muyum, alıştım mı, alışacak gibi miyim, bu sorular önemli. ‘Given’ değil çünkü, en nihayetinde. Bazı şeyler, çok kolay alıştığımız için, bu soruyu sormamıza gerek yok, dedirtebilir, fakat böyle zamanlarda da pek çok kez bu soru sorulmalıdır, çünkü, her şeyden önce, neden olmasın, her şeyden sonra, bu soruyu sormadıktan, soramadıktan sonra, hayat bir zorunluluktan başka nedir ki?
Alıştım. Çok sevdim. Alıştım. Sevmedim. Alışamadım ama alışıyorum. Alışamadım ve alışmanın yollarını arıyorum. Çok kolay alıştım. Sanki hep buradaymış gibi, buradaymışım gibi, burada olacakmışım gibi, hemen alıştım, çok hızlı alıştım ama alıştım. Alıştım. Alışkanlıklar da, alışarak oluşuyor. Düşünsenize, yeni bir şey denerken, ilk kez bir şey denerken, ‘bu bir alışkanlık olacak mı?’ diye sorgular mıyız? Sorgulamalı mıyız? Ne zaman sorgulamalıyız?
Bundan sonra hayat böyle, gibi, net durumlarda bile, evet ya, alıştım, hayır ya, alışamadım, bu geri bildirimin ne kadar önemli olabileceğini görebiliyor muyuz? Alışma deneyimi, deneyimin en derinlerine örülmüş bir durum tespiti değil de nedir? Alıştım mı, sorusunun bilgeliğini görebiliyor muyuz? Alışmış olmanın başarı, alışamamış olmanın başarısızlık gibi bir yerden görülmesini bir kenara bırakarak, çünkü, bir bir şeyleri yapmayı, başarmak, bir şeyleri yapamamayı, başaramamak, saymayı bırakmak için, neye alışmamız gerekiyor? (Belli ki alışamamışız)
Uyanıklık ve karanlık insanı ötesini görmeye itiyor. Görebiliyor muyuz?